|
مقدمه
يکي از ابزارهايي که در تجارت بين الملل موجب تسهيل امر
مبادله کالا و خدمات مي گردد ضمانت نامه هايي است که طرفين قرارداد
بابت تعهدات خود به کار مي گيرند. اصولاً صدور ضمانت نامه هنگامي
ضرورت مي يابد که طرفين قرارداد به عملکرد يکديگر اعتماد و اطمينان
کافي نداشته باشند لذا براي اينکه طرف قرارداد از اجراي صحيح قرارداد
مطمئن گردد درخواست مي نمايد تا طرف مقابل ضمانت نامه اي به نفع او
صادر نمايد.
طبق ماده 684 قانون مدني عقد ضمان (ضمانت) عبارتست از
اينکه شخص مالي را که برذمه ديگري است عهده گيرد متعهد را ضامن، طرف
ديگر را مضمون له ( ذينفع) و شخص ثالث را مضون عنه يا مديون اصلي (
ضمانت خواه) مي گويند.
در اصطلاح بين المللي متقاضي يا ضمانت خواه را
Principal
يا
Applicant
مي نامند بانک به عنوان ضامن
Guarantor
و ذينفع به
Beneficiary
يا
Guaranteed party
موسوم مي باشد. متقاضي يا ضمانت خواه بر حسب مورد در زمينه صدور کالا
به فروشنده (seller
)
Exporter
و در زمينه خدمات به
Contractor
و ذينفع به ترتيب
(buyer- importer)
و کارفرما (Controctor
)ناميده مي شود.
|
